Misschien herken je jezelf in één van deze situaties
Je piekert veel, twijfelt over een relatie of merkt dat je steeds opnieuw in hetzelfde terechtkomt. Misschien vind je het lastig om grenzen te stellen, ben je streng voor jezelf of voel je dat er iets moet veranderen, zonder precies te weten hoe.
Veel mensen die bij Studio BlijMoedig komen zijn gevoelig, betrokken en verantwoordelijk. Ze denken veel na, zorgen goed voor anderen en proberen hun problemen zelf op te lossen. Vaak weten ze ergens diep van binnen al wat belangrijk voor hen is, maar vinden ze het lastig om daarnaar te handelen.
De onderstaande verhalen zijn gebaseerd op echte cliënten. Namen en herkenbare details zijn aangepast om hun privacy te beschermen.
Misschien herken je iets van jezelf.
Ze wilde het zo graag goed doen
Maaike was iemand die haar werk serieus nam. Ze wilde het goed doen voor collega’s, cliënten en de mensen om haar heen. Alleen zat daar een keerzijde aan.
Ze dacht veel na over wat anderen van haar vonden. Twijfelde aan zichzelf. Legde de lat hoog en was vaak harder voor zichzelf dan nodig. Toen ze tijdens een moeilijke werkdag volledig overspoeld werd door emoties, kwam er iets aan de oppervlakte wat ze al langer voelde:
“Misschien ben ik niet goed genoeg.”
Dat inzicht bleek geen eindpunt, maar een begin. Ze ontdekte hoeveel energie het kostte om voortdurend bezig te zijn met verwachtingen, oordelen en perfectionisme. Door haar gevoelens serieus te nemen in plaats van weg te drukken, ontstond er ruimte.
Ruimte om fouten te maken. Ruimte om te leren. Ruimte om zichzelf niet voortdurend langs een onhaalbare meetlat te leggen. En juist daardoor ging het werk weer stromen.
Ze bleef steeds terugkijken
Toen haar relatie eindigde, bleef Eva vooral bezig met de ander. Met wat hij deed, dacht of voelde. En dat terwijl ze dat helemaal niet wilde.
Ze wist dat ze verder moest, maar dit lukte maar niet. Ze bleef met haar aandacht steeds teruggaan naar het verleden.
Gaandeweg ontdekte ze dat haar verdriet, boosheid en teleurstelling niet alleen iets vertelden over haar ex-partner, maar ook over zichzelf. Over haar behoeften. Haar grenzen. Haar verlangen om gezien en gehoord te worden.
Dit was confronterend, maar ook bevrijdend. Langzaam verschoof haar aandacht van de ander naar zichzelf.
Niet alles werd meteen makkelijker. Maar ze voelde zich steeds minder afhankelijk van de keuzes van iemand anders. De mening van anderen. Ze leerde vertrouwen op haar eigen gevoel en merkte dat gebeurtenissen uit het verleden steeds minder grip op haar kregen.
Voor het eerst in lange tijd voelde ze weer ruimte om haar eigen leven vorm te geven.
Hij moest haar loslaten
Toen zijn partner aangaf te willen scheiden, wilde David dat eerst niet accepteren. Hij hield van haar. Zag nog mogelijkheden. Wilde vechten voor hun relatie. Maar tijdens het proces gebeurde er iets onverwachts.
In plaats van alleen naar haar keuzes te kijken, begon hij ook naar zichzelf te kijken. Niet vanuit schuld, maar vanuit nieuwsgierigheid.
Welke signalen had hij gemist? Waar was hij zichzelf kwijtgeraakt? Wat had hij te leren?
Dat waren geen makkelijke vragen. Toch ging hij ze niet uit de weg. Langzaam ontstond er ruimte voor verdriet én acceptatie. Hij ontdekte dat loslaten niet hetzelfde is als opgeven. En dat liefde soms betekent dat je iemand vrijlaat.
Wat hem misschien nog wel het meest verraste, was dat hij zichzelf onderweg terugvond. Zijn creativiteit. Zijn energie. Zijn plannen. Hij verloor een relatie, maar ontdekte dat zijn leven daarmee niet ophield.
Sterker nog: er bleek nog veel méér in hem te zitten dan hij dacht. Voor het eerst in lange tijd keek hij niet alleen naar wat hij verloren was, maar ook naar wat hij terugvond in zichzelf.
Ze stond altijd aan
Van buiten leek alles goed te gaan. Nynke werkte hard, zorgde voor anderen en had haar zaken goed op orde. Maar van binnen stond ze voortdurend op scherp.
Als er iets mis kon gaan, wilde ze het voorkomen. Als iemand hulp nodig had, stond ze klaar. Haar hoofd draaide overuren.
Tijdens het traject ontdekte ze hoeveel energie er ging naar alertheid, controle en verantwoordelijkheid. Niet omdat ze zwak was, maar juist omdat ze zo sterk was geworden.
Ze leerde onderscheid maken tussen angst en intuïtie. Tussen oude patronen en de werkelijkheid van nu.
Langzaam ontstond er meer rust.
Ze voelde haar grenzen eerder. Sprak zich makkelijker uit. Vertrouwde meer op zichzelf en minder op de behoefte om alles onder controle te houden.
Het leven werd niet minder uitdagend. Maar wel een stuk lichter.
Misschien herken je jezelf in één van deze verhalen. Misschien herken je juist een klein stukje. Wat ze gemeen hebben, is dat deze mensen niet hoefden te worden wie ze niet waren. Ze kwamen dichter bij zichzelf.
En vaak begint dat met stilstaan bij wat je diep van binnen al weet. Voel je dat er iets aandacht vraagt? Dan kijk ik graag met je mee.