Je hebt geleerd je in te houden. Je voelde haarfijn aan wanneer je moest dimmen. Wanneer je beter kon aanpassen. Wanneer het veiliger was om minder aanwezig te zijn. Zo ontstond onbewust de overtuiging: Ik mag er zijn, zolang ik niet te veel ben.
Zonder dat je het doorhebt, dooft er iets in jou…
Ik ga het niet mooier maken dan het is. Het kan verdrietig zijn om te ontdekken en erkennen. Hoe vaak je jezelf verlaat om verbonden te blijven. Wat je dan jezelf hoort zeggen of denken: “Ik weet niet meer wat ik wil.” Of“Ik ben mezelf ergens kwijtgeraakt”
Niet altijd. Niet overal. Maar wél in contact met anderen. In gesprekken. In relaties. In nabijheid. Alsof er ongemerkt iets verschuift.
Jezelf ‘kwijt’ raken gebeurt niet ineens. Jezelf kwijtraken is geen grote, zichtbare gebeurtenis. Het gebeurt subtiel: je voelt iets – twijfel, spanning, ongemak – en nog voordat je het goed en wel doorhebt, pas je je aan.
Je gaat verklaren. Je relativeert. Je legt uit. Je stelt jezelf gerust, of trekt jezelf in twijfel: “het zal wel aan mij liggen”. Eigenlijk niet omdat je niet weet wat je voelt, maar omdat je de verbinding wilt behouden. Onbewust.
Verbinding als stille prioriteit
Voor veel mensen was verbinding ooit niet vanzelfsprekend. Er was afstemming nodig. Zorg. Alertheid. Meebewegen. Dat wordt geen bewuste keuze, maar een automatisme (beschermingsmechanisme).
Als ik de spanning demp, blijft het veilig.
Als ik mezelf even parkeer, blijft de verbinding bestaan.
En zo leerde je: ik mag er zijn, zolang ik niet te veel ben. De voorwaardelijke relatie.
Dit gedrag kost je je eigen geluk en welzijn
Op korte termijn werkt dit, want je behoudt de rust, de relatie, de harmonie. Maar op langere termijn ontstaat er iets anders:
-vermoeidheid
-innerlijke afstand
-twijfel
-het gevoel dat je niet helemaal meedoet aan je eigen leven
Niet omdat er iets mis is met jou, maar omdat je jezelf steeds nét niet meeneemt.
Veel mensen denken dat bij jezelf blijven betekent; grenzen trekken, confronteren, steviger worden. Maar vaak vraagt het iets anders: blijven bij wat je voelt, zonder het meteen te corrigeren. Niet uitleggen. Niet oplossen. Niet verkleinen.
Hoe dan wel?
Bij je gevoel blijven, je gevoel erkennen. En dat vraagt wel een bepaald bewustzijn. Een scherpe blik op je gedrag, want in een ‘split second’ wijzig jij je koers.
Er is vaak een heel klein moment waarop het gebeurt. Echt een split second.
Je voelt iets. En dan ga je. Dat moment herkennen – dat is geen falen, maar bewustwording. En elke keer dat je daar even blijft, hoe ongemakkelijk ook, kom je dichter bij jezelf terug.
Wanneer je herkent dat je soms jezelf verlaat om verbonden te blijven, besef je dan: je deed het niet verkeerd. Je deed het om te overleven. En nu mag je langzaam onderzoeken hoe het ook anders kan. Emoties willen je bewust maken van je eigen gedrag, jouw aandeel en jouw keuzes.
Wil jij onderzoeken hoe dit bij jou zit én verlang je naar meer vrijheid? Maak dan een afspraak voor een kennismaking.
